İçimizdeki karanlığı görmek ne zor.

Sabahattin Ali’nin romanındaki Ömer gibi her şeyi içimizdeki şeytana atfediyoruz.

Ya sistem, ya kapitalizm, ya şeytan, ya da insanlar.

Kimse masum değil.

Ne şeytan ne de insan.

Ama insanın bir şansı var.

Seçim şansı.

İçindeki karanlığı fark edip ışığı seçme şansı.

Ya da hülyada kalıp bu dünyayı çekilebilir kılma çabası.

Siz hangisini seçiyorsunuz?