Ben Bir Suyum
“Su” Suyu bilen beni de bilir.Ama çok az insan suyu bilir.(…)
Persona Yığını
Hepimizin gördüğü “persona”. Kimliklerle dolaşıyoruz etrafta. Nadiren görüyoruz yosunun içindeki nilüferi. O halde neden kıyas yapalım? Neden kıskançlık edelim? Hepimiz mükemmel bir kimlik inşa etmiyor muyuz? Kaç kişiye gösteriyoruz gerçek “ben”i ? Biz haberdar mıyız kendi karakterimizden? Yosunun içinde bir nilüfer olduğunu biliyor muyuz?
Kendime Yetemiyorum
Kendimi acımasızca eleştirirken içimdeki şefkat nereye kayboluyor? Kendime dair her şeyi taraflı görürken içimdeki adaletçi nereye kayboluyor? Kendime kızarken içimdeki muhalefetçi nereye kayboluyor? Kendimi kırbaçlarken içimdeki muhafız nereye kayboluyor? Neden her şeye karanlıktan bakarken ışık kayboluyor? Oysa bir mum ve bir çakmak yeter. İçimdeki karanlığı söndürmeye.
Başlıksız yazılar
İnsanın bütün çabası anlaşılmak. İnsanın bütün çabası anlatmak. Ve yine insanın bütün çabası anlamak. Anlamadan yaptığımız her şey çatışmaya çıkıyor. Anlatmadıkça, anlatmadıklarımız içimizde dert oluyor. Ve insan anlaşılmadığında koca bir dağ bile olsa yapayalnız hissediyor. Dinlemek… Kendimizi veya başkalarını dinlemek. Sorunlarımızı çözer mi?
Tekrar tekrar düşünürken
Başlamak mıydı zor olan? Devam etmek mi? Başlamak başarmanın yarısıymış. Belki de yarısı olan şey başarmak değildir. Kusurla yapabilmektir. Japon seramikleri gibi.
Gerçek, Hislerimiz Midir?
Sadece biri çıkıp ona gerçekleri söylesin istiyordu. Tüm isteği buydu. Her şeyle yüzleşmek ve geleceği bilmek istiyordu. Belirsizlik onu tüketiyor tıpkı bir ruh emici gibi ruhunu emiyordu. Yalnızca güvendiği bir otoriteye ihtiyacı vardı. Her şeyi bilen bir şamana ihtiyacı vardı. Kaygılarından kurtulmak istiyordu. Geleceği görmek istiyordu. Tek istediği buydu. Bu olduğunu sanıyordu. Oysa yüzleşmekten kaçıyor, […]
Beyaz Söğüt
Minik dalgalar içindeYemyeşil yapraklarıylaGörkemli bir duruş sergiliyorduKüçük bir denizkızınınDinlenme yeri gibiSuya bitişik bir söğüt duruyordu Gölün durusuSöğütün ihtişamıDenizkızının masumiyetiBir anlık güzelliğin içindenGözlerini açtığındaHer şey kaybolurHissi kalbinde kalır.
Başlıksız yazılar
Bir an gelir ve tüm yüklerin altında ezilirken durur ve nefes alır insan. İşte baharın en güzel yanı insan durduğunda duyduğu o cıvıltı sesleri. Bugün güne farklı bir kuş sesi ile uyandım. Belki seyahata gelmiştir bizim apartmana. O güzel sesi yüzümü güldürdü. Güzelliklerle geçen bir gününüz olması dileğiyle.
Başlıksız yazılar
Bazen kayboluruz. Ve başka başka yerlerde buluruz kendimizi. Hiç bilmediğimiz bir mekanda. Hiç bilmediğimiz insanlarla. Hiç bilmediğimiz ekollerde. Yeniden ararız. Ve bazen dönüp bakarız. Bir ömür geçmiş.
Kahve içerek geleceğinden çalıyorsun
Kahve günümüzün bir sosyal zorunluluğu. “Hadi bir kahve içelim” sözü bende büyük bir stres yaratıyor. Fakat kahvenin yarattığı bu stresi birçok insan kavrayamıyor. Bu sosyal zorunluluğa hayır dediğimde insanlar bunu şımarıklık, marjinallik veya saçmalık olarak görüyor. Kimse kahveye değil geleceğimden çalmaya hayır dediğimi anlayamıyor. Kahve, enerjiyi gaipten getirmiyor. İnsanın gelecekteki enerjisini alarak bir anda ve […]
Oysa Herkes Öldürür Sevdiğini
Oysa herkes öldürür sevdiğini,Kulak verin bu dediklerime,Kimi bir bakışı ile yapar bunu,Kimi dalkavukça sözler ile…Kimi bir bakışıyla yapar bunu,Kimi dalkavukça sözlerle.Korkaklar öpücük ile öldürür…Yürekliler kılıç darbeleriyle.Kimi gençken öldürür sevdiğiniKimi yaşlıyken.Şehvetli ellerle boğar kimiKimi altından ellerleMerhametli kişi bıçak kullanırÇünkü bıçakla ölen çabuk soğurKimi yeterince sevmez kimi fazla severKimi satar; kimi de satın alırKimi gözyaşı döker öldürürkenKimi […]
sosyoşifacı 