Hepimizin gördüğü “persona”. Kimliklerle dolaşıyoruz etrafta. Nadiren görüyoruz yosunun içindeki nilüferi. O halde neden kıyas yapalım? Neden kıskançlık edelim? Hepimiz mükemmel bir kimlik inşa etmiyor muyuz? Kaç kişiye gösteriyoruz gerçek “ben”i ? Biz haberdar mıyız kendi karakterimizden? Yosunun içinde bir nilüfer olduğunu biliyor muyuz?
Kendimi acımasızca eleştirirken içimdeki şefkat nereye kayboluyor? Kendime dair her şeyi taraflı görürken içimdeki adaletçi nereye kayboluyor? Kendime kızarken içimdeki muhalefetçi nereye kayboluyor? Kendimi kırbaçlarken içimdeki muhafız nereye kayboluyor? Neden her şeye karanlıktan bakarken ışık kayboluyor? Oysa bir mum ve bir çakmak yeter. İçimdeki karanlığı söndürmeye.
Başlamak mıydı zor olan? Devam etmek mi? Başlamak başarmanın yarısıymış. Belki de yarısı olan şey başarmak değildir. Kusurla yapabilmektir. Japon seramikleri gibi.
Sadece biri çıkıp ona gerçekleri söylesin istiyordu. Tüm isteği buydu. Her şeyle yüzleşmek ve geleceği bilmek istiyordu. Belirsizlik onu tüketiyor tıpkı bir ruh emici gibi ruhunu emiyordu. Yalnızca güvendiği bir otoriteye ihtiyacı vardı. Her şeyi bilen bir şamana ihtiyacı vardı. Kaygılarından kurtulmak istiyordu. Geleceği görmek istiyordu. Tek istediği buydu. Bu olduğunu sanıyordu. Oysa yüzleşmekten kaçıyor, […]
Minik dalgalar içindeYemyeşil yapraklarıylaGörkemli bir duruş sergiliyorduKüçük bir denizkızınınDinlenme yeri gibiSuya bitişik bir söğüt duruyordu Gölün durusuSöğütün ihtişamıDenizkızının masumiyetiBir anlık güzelliğin içindenGözlerini açtığındaHer şey kaybolurHissi kalbinde kalır.
Kahve günümüzün bir sosyal zorunluluğu. “Hadi bir kahve içelim” sözü bende büyük bir stres yaratıyor. Fakat kahvenin yarattığı bu stresi birçok insan kavrayamıyor. Bu sosyal zorunluluğa hayır dediğimde insanlar bunu şımarıklık, marjinallik veya saçmalık olarak görüyor. Kimse kahveye değil geleceğimden çalmaya hayır dediğimi anlayamıyor. Kahve, enerjiyi gaipten getirmiyor. İnsanın gelecekteki enerjisini alarak bir anda ve […]
Oysa herkes öldürür sevdiğini,Kulak verin bu dediklerime,Kimi bir bakışı ile yapar bunu,Kimi dalkavukça sözler ile…Kimi bir bakışıyla yapar bunu,Kimi dalkavukça sözlerle.Korkaklar öpücük ile öldürür…Yürekliler kılıç darbeleriyle.Kimi gençken öldürür sevdiğiniKimi yaşlıyken.Şehvetli ellerle boğar kimiKimi altından ellerleMerhametli kişi bıçak kullanırÇünkü bıçakla ölen çabuk soğurKimi yeterince sevmez kimi fazla severKimi satar; kimi de satın alırKimi gözyaşı döker öldürürkenKimi […]
İnsan neden ne düşündüğünü bilemez? Zihnin karmaşası, düşüncelerin dağınıklığı ve içsel sessizlik üzerine bir yazı. İnsan bazen ne düşündüğünü bile bilmiyor.Düşünceler çoğu zaman zihnimize sırayla üşüşmüyor. İç içe geçmiş, yarım kalmış ve sürekli yer değiştiriyor. Bir şeyi düşünürken aslında başka bir şeyin izini sürüyor sonra o da başka bir şeye bağlanıyor. Başlangıç noktası kaybolduğu gibi […]
Savruluruz bazen günlerce. Oradan oraya, oradan oraya. Hayatımız akarken en çok başarısızlıklarımız gelir gözümüzün önüne. Hayalini kurduğumuz yaşama sahip olmamız gelir. Dikkatimizi dağıtan ne çok şey olmuş, ne çok kez yoldan çıkmışızdır. Çoğu zaman yolda olduğumuzu bile unuturuz. Dönüp baktığımızda gördüğümüz tek şey ağaçtan düşen yaprağın rüzgarda savrulması, kaybolmasıdır. Unuturuz rüzgarın suçu olmadığını. Unuturuz yaprağın […]
İnsan hafızası ne tuhaf şey. Kendi hafızama ayrıca şaşırıyorum. Bazen asla silinmez bir yara izi bazen de kuma yazılmış bir yazı gibi. “Yılın son yazısı” adlı yazımı gördüm tesadüf eseri. Merak edip okudum. Yazmayı bıraktığım için fark ettiğim anlam hatalarını bir kenara koyarsam hastalığımdan bahsettiğimi bilmiyordum. Nazım Hikmet Ran’ ın Akrep Gibisin şiirini paylaşmak istedim […]
sosyoşifacı 