Kendimi acımasızca eleştirirken içimdeki şefkat nereye kayboluyor?
Kendime dair her şeyi taraflı görürken içimdeki adaletçi nereye kayboluyor?
Kendime kızarken içimdeki muhalefetçi nereye kayboluyor?
Kendimi kırbaçlarken içimdeki muhafız nereye kayboluyor?
Neden her şeye karanlıktan bakarken ışık kayboluyor?
Oysa bir mum ve bir çakmak yeter.
İçimdeki karanlığı söndürmeye.
sosyoşifacı sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.
sosyoşifacı 
Kendimize yetmek değilde her zaman kendimizden mükemmeli beklediğimizde ışığı kaybediyoruz belki de. Kendimizinde insan olduğunu, hata yapabileceğimizi, eksik ve kusurlarımızla bir bütün olduğumuzu… Sevdiklerimiz, arkadaşlarımıza karşı şefkatli adaletli merhametli olup onları teselli edebiliyorken terzi kendi söküğünü dikemez hesabı kendimizi teselli edemeyişimiz, her fırsatta yüklenmemiz… Sonrasında gelen derin pişmanlık.
Sizi çok iyi anlıyorum.
BeğenLiked by 1 kişi
İnsanın kendinde en zor kabul ettiği şey kendi gözündeki karanlık yanlarıdır çünkü kusursuzluğu amaçlar.
Güzel yorumunuz için teşekkür ederim
BeğenLiked by 1 kişi