İnsan hafızası ne tuhaf şey. Kendi hafızama ayrıca şaşırıyorum. Bazen asla silinmez bir yara izi bazen de kuma yazılmış bir yazı gibi. “Yılın son yazısı” adlı yazımı gördüm tesadüf eseri. Merak edip okudum. Yazmayı bıraktığım için fark ettiğim anlam hatalarını bir kenara koyarsam hastalığımdan bahsettiğimi bilmiyordum. Nazım Hikmet Ran’ ın Akrep Gibisin şiirini paylaşmak istedim […]
Bugün biraz daha umutluyum. Erken kalktım. Kitap okuyorum belki onun etkisidir. Umutla bakmak insanı harekete geçiriyormuş. Eylemsizliğim, çaresizliğimden ve umutsuzluğumdanmış. İnsanın körü körüne inandığı şeyleri değiştirmesi ne zor. Yarın yine umutsuz bir gün olur diye şu an hissettiğim umuda korkuyla bakıyorum. Hayatım ne kadar da güvensiz, inişli çıkışlı. Çıkışta ise hiç aşamadığım bir cam tavan […]
Uzun zaman sonra bugün gözyaşlarım kendim için aktı. İhmal de bir istismar. Kendimi bu denli ihmal ettiğim için kendimi affedemiyorum. Bu yüzden hep kızgın ve öfkeliyim. Ve sonunda bugün farkına vardım. Kendimi ihmal ediyorum, erteliyor ve önemsemiyorum. Kendim için yaptığımı sandığım hiçbir şeyi kendim için yapmıyorum. Özür dilemek yetmiyor. Kendimi nasıl affedeceğim? Öz şefkat neydi? […]
Merhaba değerli okuyucular. Hiçbir yazıma daha önce böyle bir giriş yapmadım biliyorsunuz. Bana hep soğuk hissettirir. Ama içi boşaltılmamış olsaydı her yazıma böyle başlardım. Çünkü sizler benim için değerlisiniz. Yılın son gününde son yazımı yazmak istedim. Belki zaman ayırır okumak istersiniz. Herkesin yeni yıldan dilekleri var. Tabi benimde öyle. Ama bıraktım ben artık dilek listeleri […]
Kendime yaptığım haksızlığı başka hiçbir canlıya yapmıyorum. Eşyalara bile olduklarından fazla değer veriyorum ama kendimi değerden yoksun bırakıyorum. Neyse ki bugün bunun farkındayım ve bunu yapmayacağım. Kendime yaptığım bu ağır eleştiriyi kabul etmeyeceğim. Çünkü zihnimden geçen her düşünceyi benimsemek zorunda değilim. Ve yine çünkü, düşündükçe değer verdiğim zamanları hatırlıyorum. Üstelik kimin sesi olduğunu bilmediğim, bana […]
Geride bıraktığım hayatı özledim. Geçmiş ya iyidir ya da kötü. Detaylar ve yaşananlar zamanla unutulur. Akılda kalan.. Özledim. Şu an ulaşamadığım yaşam şartlarımı özledim. Yalnız kalabilme lüksümü, İstediğimi yapabilmeyi, Zamanımı değerlendirebilmeyi, Dışarı çıkıp yürüyüş yapabilmeyi, Elimdeki kitapta saatlerce kaybolabilmeyi, Kahvaltıdan sonra keyif çayı içerken bulutların arasındaki kuşları izlemeyi, Seni, Ve en çok da beni, kendimi […]
Ancak eyleme geçmek istediğiniz ancak geçmediğiniz bir zaman hakkında yazın. Farklı olarak ne yapardınız? İnsan sanıyor ki her zaman kontrolü sağlayabilir, her zaman akıllı olabilir ve her zaman her şeyin üstesinden gelebilir. Her şey bizim elimizde!! Ama öyle değil. İnsan zayıf bir varlık. Ve her daim becerikli değil. Birinin boyundan büyük bir çukura düştüğünü hayal […]
Lisede öğrendiğiniz bir şeyi anlatın. Bir gün çok sevdiğim bir öğretmenim sınıftan içeri girdi. Dersi anlatmaya başlamıştı ki konu birden üniversite hayatına geldi. Üniversite yıllarında neler yaptığını, hangi etkinliklere katıldığını, gönüllü uğraşlarını, öğrenci olmayı tek tek anlattı. Onu hayranlıkla dinledim. Üniversite okumak istiyordum ve bana çok güzel bir reçete sunmuştu. Çok sevdiğim öğretmenim gibi olabilmek […]
Hayatınızda veda etmenin zor olduğu bir dönemi anlatın. Şu an tam olarak öyle bir dönemden geçiyorum. Vedalar zor. Vedalar acı. Vedalar hüsran dolu… Çok sevilen birine veda etmek, bir uzvu kesip atmak gibi. Kesmek istemeden, kesmek zorunda kalmak gibi. Anlam bulduğun anlamı, kaybetmek Yaşadıklarını ve yaşayacaklarını kaybetmek, Hayatının suyunu kaybetmek demek. Ona mecburken ondan yoksun […]
Ergenlik halinize ne gibi tavsiyelerde bulunursunuz? Lise yıllarımdaki ben, sana söyleyecek birkaç şeyim var: Sana anlatacaklarım bu kadar değil. Fakat tüm bu anlattıklarım ve anlatacaklarımdan öğrenmeni istediğim tek bir şey var. O da; değişim. Gelecekte her şey değişecek, gelişecek ve dönüşecek. Aynı kalan şeyler bile aslında değişecek. Bu yüzden her neyi çözümsüz buluyorsan, neyin yıllardır […]
sosyoşifacı 