İnsan hafızası ne tuhaf şey. Kendi hafızama ayrıca şaşırıyorum. Bazen asla silinmez bir yara izi bazen de kuma yazılmış bir yazı gibi.

“Yılın son yazısı” adlı yazımı gördüm tesadüf eseri. Merak edip okudum. Yazmayı bıraktığım için fark ettiğim anlam hatalarını bir kenara koyarsam hastalığımdan bahsettiğimi bilmiyordum.

Nazım Hikmet Ran’ ın Akrep Gibisin şiirini paylaşmak istedim fakat daha önce paylaşıp paylaşmadığımı hatırlayamadığım için yazılarıma bakıyordum. O zaman gördüm “Yılın son yazısı” yazımı.

Yeni yıl hedeflerimi, sadeleşmeyi, bıraktıklarımı okuyunca hatırladım.

O sadeliği özlediğimi fark ettim.

İnsan ne çok şey biriktiriyor ve istifliyor.

Bugün, birikmiş dijital bilgilerimi düzenlemeye başlamış olmam ne ironik.

Yeniden sadeleşmeye, bırakmaya ihtiyacım var.

Bu arada daha iyiyim. Sadece iyileşme süreci oldukça uzun.