Yakın zamanda edindiğiniz bir hobinizi paylaşın, sizi bu işe ne sürükledi? Yemek yapmak. Sağlığımın bozulması beni tetiklemiş olsa da beni iten başka birçok faktör daha vardı. Çocukluğuma dönmüş gibiyim. O masumluğum olmasa da yeniden mutfağa girmek çocukluğumla ilişki kurmak gibi. Yemek hazırlığının duygu regülasyonu ile bir ilişkisi olmalı.
İnsan hafızası ne tuhaf şey. Kendi hafızama ayrıca şaşırıyorum. Bazen asla silinmez bir yara izi bazen de kuma yazılmış bir yazı gibi. “Yılın son yazısı” adlı yazımı gördüm tesadüf eseri. Merak edip okudum. Yazmayı bıraktığım için fark ettiğim anlam hatalarını bir kenara koyarsam hastalığımdan bahsettiğimi bilmiyordum. Nazım Hikmet Ran’ ın Akrep Gibisin şiirini paylaşmak istedim […]
Dün gece masal okudum. Uyumadan önce minik bir masal. Kendim için bir şey yapmak o kadar da zor değilmiş. Bunca zaman kızgınım diyerek kendimden kaçmışım. Oysa en çok ihtiyacım kendime göstereceğim şefkatmiş.
Bugün biraz daha umutluyum. Erken kalktım. Kitap okuyorum belki onun etkisidir. Umutla bakmak insanı harekete geçiriyormuş. Eylemsizliğim, çaresizliğimden ve umutsuzluğumdanmış. İnsanın körü körüne inandığı şeyleri değiştirmesi ne zor. Yarın yine umutsuz bir gün olur diye şu an hissettiğim umuda korkuyla bakıyorum. Hayatım ne kadar da güvensiz, inişli çıkışlı. Çıkışta ise hiç aşamadığım bir cam tavan […]
Görünüşü gençtiYaşı gençtiYirmilerinin sonlarındaHayatının baharında.Saçlarının beyazıTırnaklarının sarısıSarkmış göğüsleriYer yer çatlamış bedeniGörünmüyordu.Yaşlılar gibi sürekli hastaneye gidiyorArtık yere oturamıyor, dizlerini bükemiyorDoğurganlığı yok oluyorZihni eskiyordu.Tüm haftayı görüşme için bekliyor Doya doya anlatmak istiyorBir saat yetmese de Konuşabildiği için mutlu oluyordu.Yaşanmamış bir hayat Gencecik ömründeElinin altından eriyip gidiyordu.Kimdi bunun suçlusu?Kapitalizm mi,Ekonomi mi,Siyaset mi,Kötü insanlar mı,Onları yetiştirenler mi,Kendisi mi?Onu görünce […]
Umudu kaybetmek de Umudu kazanmak da zor. Umutsuz yaşamak ise daha zor.
Yaşayabileceğime yeniden inanmam gerek. Ancak o zaman yaşadığımı hissedeceğim.
Yaşama arzu duymakHayatı sevmek midir?Var olduğu için Yaşamak zorunda kalıyor insan ama;Hayatı zihnimde yaşayıncaYaşama özlem duyuyorum.Ulaşılması en zorBulunması imkansız kardelen gibi.Yaşamın damlasına hasretGeçiyor bütün ömrüm.
Bazen insan elindekilerle yetinebilmek için küçük şeylerden mutlu olduğuna inanır. Bazen de insan büyüdükçe büyür ama hiçbir şey yetmez. Mutlu olmak ulaşılamaz dağın zirvesidir.
sosyoşifacı 