Hayatın akışında kayıp giderken insan özlüyor. Kendini ve sevdiği şeyleri. Yazmayı özledim. Yazmak benim için varolmanın başka bir biçimi. Kaybolup gidiyormuşum gibi hissediyorum. Siliniyormuşum gibi. Buradayım ama kendim için değil. Heykele dönüşmüşüm gibi. Yazmayı özledim. İrdelemeyi, düşünmeyi, analiz etmeyi. Özledim, iç dünyamı.
Kendimi acımasızca eleştirirken içimdeki şefkat nereye kayboluyor? Kendime dair her şeyi taraflı görürken içimdeki adaletçi nereye kayboluyor? Kendime kızarken içimdeki muhalefetçi nereye kayboluyor? Kendimi kırbaçlarken içimdeki muhafız nereye kayboluyor? Neden her şeye karanlıktan bakarken ışık kayboluyor? Oysa bir mum ve bir çakmak yeter. İçimdeki karanlığı söndürmeye.
İnsan hafızası ne tuhaf şey. Kendi hafızama ayrıca şaşırıyorum. Bazen asla silinmez bir yara izi bazen de kuma yazılmış bir yazı gibi. “Yılın son yazısı” adlı yazımı gördüm tesadüf eseri. Merak edip okudum. Yazmayı bıraktığım için fark ettiğim anlam hatalarını bir kenara koyarsam hastalığımdan bahsettiğimi bilmiyordum. Nazım Hikmet Ran’ ın Akrep Gibisin şiirini paylaşmak istedim […]
Bugün biraz daha umutluyum. Erken kalktım. Kitap okuyorum belki onun etkisidir. Umutla bakmak insanı harekete geçiriyormuş. Eylemsizliğim, çaresizliğimden ve umutsuzluğumdanmış. İnsanın körü körüne inandığı şeyleri değiştirmesi ne zor. Yarın yine umutsuz bir gün olur diye şu an hissettiğim umuda korkuyla bakıyorum. Hayatım ne kadar da güvensiz, inişli çıkışlı. Çıkışta ise hiç aşamadığım bir cam tavan […]
Uzun zaman sonra bugün gözyaşlarım kendim için aktı. İhmal de bir istismar. Kendimi bu denli ihmal ettiğim için kendimi affedemiyorum. Bu yüzden hep kızgın ve öfkeliyim. Ve sonunda bugün farkına vardım. Kendimi ihmal ediyorum, erteliyor ve önemsemiyorum. Kendim için yaptığımı sandığım hiçbir şeyi kendim için yapmıyorum. Özür dilemek yetmiyor. Kendimi nasıl affedeceğim? Öz şefkat neydi? […]
Merhaba değerli okuyucular. Hiçbir yazıma daha önce böyle bir giriş yapmadım biliyorsunuz. Bana hep soğuk hissettirir. Ama içi boşaltılmamış olsaydı her yazıma böyle başlardım. Çünkü sizler benim için değerlisiniz. Yılın son gününde son yazımı yazmak istedim. Belki zaman ayırır okumak istersiniz. Herkesin yeni yıldan dilekleri var. Tabi benimde öyle. Ama bıraktım ben artık dilek listeleri […]
Kendime yaptığım haksızlığı başka hiçbir canlıya yapmıyorum. Eşyalara bile olduklarından fazla değer veriyorum ama kendimi değerden yoksun bırakıyorum. Neyse ki bugün bunun farkındayım ve bunu yapmayacağım. Kendime yaptığım bu ağır eleştiriyi kabul etmeyeceğim. Çünkü zihnimden geçen her düşünceyi benimsemek zorunda değilim. Ve yine çünkü, düşündükçe değer verdiğim zamanları hatırlıyorum. Üstelik kimin sesi olduğunu bilmediğim, bana […]
Geride bıraktığım hayatı özledim. Geçmiş ya iyidir ya da kötü. Detaylar ve yaşananlar zamanla unutulur. Akılda kalan.. Özledim. Şu an ulaşamadığım yaşam şartlarımı özledim. Yalnız kalabilme lüksümü, İstediğimi yapabilmeyi, Zamanımı değerlendirebilmeyi, Dışarı çıkıp yürüyüş yapabilmeyi, Elimdeki kitapta saatlerce kaybolabilmeyi, Kahvaltıdan sonra keyif çayı içerken bulutların arasındaki kuşları izlemeyi, Seni, Ve en çok da beni, kendimi […]
Hayran olduğunuz ve tavsiye almak için aradığınız kişileri belirtin… Başta İrem Çıray derdim. Rol modelim olur kendisi. Çok severim. Hayatı yaşama biçimi ve karakteri beni kendine hayran eder. İkinci kişi Tülay Kök olurdu. Bilgisi inanılmaz. Bu yüzden tavsiye almak için kesinlikle onu arardım. Üçüncü kişide bir filozof olurdu. Kim olduğunu seçmek şu an zor olacağı […]
Korku ayaklarıma takılmış pranga gibi. Sürekli orada olduğunu bilmek daha da korkunç. Bastırmak nafile. Çözmek mi? Bazı korkular başkaları için olduğunda çözmek de mümkün olmaz. İşte bu yüzden Hayat, hayatta kalma savaşı vermek. Her gün, her dakika yeniden, korkuya rağmen.
