Hayatın gereklilikleri var.

İş, ev, sosyallik, sorumluluklar, görevler…

Bir de önemli şeyler var. Bizim için önemli olan şeyler.

Kendimizle kalmak, hobilerimiz, arkadaşlarımız, seyahatlerimiz veya değer katan bir şeyler yapmak…

Bir şey için hayatı durduruyor musunuz? Örneğin:

Sınava hazırlanırken masaya kapanmak gibi.

Para kazanırken aile sıcaklığını unutmak gibi.

Projeyi bitirirken işkolikleşmek gibi.

Bir hedefimiz olduğunda temizlik yapmak, alışverişe gitmek, çocuğumuzla vakit geçirmek bize ne kadar zor geliyor değil mi?

Aslında hayat bundan ibaret.

Yıllar sonra dönüp baktığımızda gördüğümüz ise bir şeylerin peşinden sürekli koşup durduğumuz. Ve koşarken yanından geçip gittiklerimizin tadını çıkaramadığımız.

Oysa yaşlandığımızda hayatımızı anlamlı kılacak şeyler onlardı. Kaybediyoruz…

Geçinmek, çalışmak, başarmak ve hayatı kaçırmak arasında sıkışıp kalıyoruz.

Kaçırdıklarımızın sosyal medyaya fotoğraf koymak olduğunu sanarak.

Kukla misali hareket ediyoruz ama içimizde duygu yok, his yok, an yok, özümsemek yok.

Geldik gidiyoruz.

Ne zor şey şu, yaşamak.

Ne zor şey şu ölümü hatırlamak.