Bugün biraz daha umutluyum. Erken kalktım. Kitap okuyorum belki onun etkisidir. Umutla bakmak insanı harekete geçiriyormuş. Eylemsizliğim, çaresizliğimden ve umutsuzluğumdanmış. İnsanın körü körüne inandığı şeyleri değiştirmesi ne zor. Yarın yine umutsuz bir gün olur diye şu an hissettiğim umuda korkuyla bakıyorum. Hayatım ne kadar da güvensiz, inişli çıkışlı. Çıkışta ise hiç aşamadığım bir cam tavan […]
Görünüşü gençtiYaşı gençtiYirmilerinin sonlarındaHayatının baharında.Saçlarının beyazıTırnaklarının sarısıSarkmış göğüsleriYer yer çatlamış bedeniGörünmüyordu.Yaşlılar gibi sürekli hastaneye gidiyorArtık yere oturamıyor, dizlerini bükemiyorDoğurganlığı yok oluyorZihni eskiyordu.Tüm haftayı görüşme için bekliyor Doya doya anlatmak istiyorBir saat yetmese de Konuşabildiği için mutlu oluyordu.Yaşanmamış bir hayat Gencecik ömründeElinin altından eriyip gidiyordu.Kimdi bunun suçlusu?Kapitalizm mi,Ekonomi mi,Siyaset mi,Kötü insanlar mı,Onları yetiştirenler mi,Kendisi mi?Onu görünce […]
Umudu kaybetmek de Umudu kazanmak da zor. Umutsuz yaşamak ise daha zor.
Yaşayabileceğime yeniden inanmam gerek. Ancak o zaman yaşadığımı hissedeceğim.
Yaşama arzu duymakHayatı sevmek midir?Var olduğu için Yaşamak zorunda kalıyor insan ama;Hayatı zihnimde yaşayıncaYaşama özlem duyuyorum.Ulaşılması en zorBulunması imkansız kardelen gibi.Yaşamın damlasına hasretGeçiyor bütün ömrüm.
Bazen insan elindekilerle yetinebilmek için küçük şeylerden mutlu olduğuna inanır. Bazen de insan büyüdükçe büyür ama hiçbir şey yetmez. Mutlu olmak ulaşılamaz dağın zirvesidir.
Sizin adını taşıyan bir şeye sahip olabilseydiniz, bu ne olurdu? Markam olurdu. Eğer böyle bir şey mümkün olsaydı veya mümkün kılabilseydim adımı verdiğim bir marka olurdu. Bir markam olsaydı ismimi koymak yerine yaratıcı bir isim bulmayı mantıklı bulurdum. Yine de ismimi taşıyan bir şeye sahip olsaydım bu bir ayıcık değil marka olurdu.
Uzun zaman sonra bugün gözyaşlarım kendim için aktı. İhmal de bir istismar. Kendimi bu denli ihmal ettiğim için kendimi affedemiyorum. Bu yüzden hep kızgın ve öfkeliyim. Ve sonunda bugün farkına vardım. Kendimi ihmal ediyorum, erteliyor ve önemsemiyorum. Kendim için yaptığımı sandığım hiçbir şeyi kendim için yapmıyorum. Özür dilemek yetmiyor. Kendimi nasıl affedeceğim? Öz şefkat neydi? […]
Merhaba değerli okuyucular. Hiçbir yazıma daha önce böyle bir giriş yapmadım biliyorsunuz. Bana hep soğuk hissettirir. Ama içi boşaltılmamış olsaydı her yazıma böyle başlardım. Çünkü sizler benim için değerlisiniz. Yılın son gününde son yazımı yazmak istedim. Belki zaman ayırır okumak istersiniz. Herkesin yeni yıldan dilekleri var. Tabi benimde öyle. Ama bıraktım ben artık dilek listeleri […]
sosyoşifacı 