Sadece biri çıkıp ona gerçekleri söylesin istiyordu.
Tüm isteği buydu.
Her şeyle yüzleşmek ve geleceği bilmek istiyordu.
Belirsizlik onu tüketiyor tıpkı bir ruh emici gibi ruhunu emiyordu.
Yalnızca güvendiği bir otoriteye ihtiyacı vardı.
Her şeyi bilen bir şamana ihtiyacı vardı.
Kaygılarından kurtulmak istiyordu.
Geleceği görmek istiyordu.
Tek istediği buydu.
Bu olduğunu sanıyordu.
Oysa yüzleşmekten kaçıyor, sığlığın içinde yüzüyordu.
Korkuyordu. Korkaklık yapıyordu.
Neyden, kimden, neden olduğunu bilmeden kaçıyordu…
Doğru ve yanlışı kaybedeli çok olmuştu.
Peki hakikat?
Umut hala orada mıydı?
sosyoşifacı sitesinden daha fazla şey keşfedin
Son gönderilerin e-postanıza gönderilmesi için abone olun.
sosyoşifacı 
Kaygılardan kurtulmak, geleceği görmek, belirsizliğe tahammülsüzlük… Peki ya gerçeğin bedeli? Onu bilmenin getireceği sorumluluğun yükü?
İnsanların çoğunluğu gerçeği değil gerçek zannettikleri ya da zannedecekleri sahte bir mutluluğun içinde yaşamak istiyorlar.
Oysa gerçek her zaman kaygıları dindirmeyebilir aksine artırabilir.
Gerçek her zaman mutlu etmez insanı.
Ama yine de…
Her şeye rağmen sistemin parçası olmak istemeyen, kukla olmak istemeyen, bedel ödemeye hazır olanlar gerçeğin peşinden koşarlar.
Son olarak, gerçek hislerimizmidir?
Hem evet, hem hayır.
Çok güzel bir yazı. Emeğinize sağlık. 😉💯
BeğenBeğen
Bazılarımız delüzyon içinde bazılarımız ütopya bazılarımız ise distopya içinde yaşıyor. Gerçek dediğimiz şey kimin gerçeği?
Akıl sağlığı için belki de herkes kendi evreninde yaşıyordur, kim bilir? 🌸
BeğenBeğen