100 yaşındaki halinize bir mektup yazın.

Orada havalar nasıl? Burada biraz bulanık.

100 yaşında olduğuna göre artık sana karşı dürüst olabilir miyim?

Hayat çok kötü. Aynı zamanda çok iyi.

Hala zıtlıklarla mı anlam buluyorsun? Monizme geçtik mi yoksa?

Okumak istediğim kitaplar için ömrüm yetti mi?

Haklısın, soru sormamın bir anlamı yok değil mi?

O zaman söyleyecek tek bir şey kalıyor geriye; seni hala çok seviyorum.

Kırış kırış olmuş yüzünle, yaşlanmış bedeninle, kemikleşmiş huylarınla, hala mevcut olan aksi ve asi yanlarınla kabulüm ben sana.

O gün gelene kadar hayatı yaşamak için elimden geleni yapacağım.

Yapa yapa, yaşaya yaşaya bu hayatı öğreneceğim.

Bazen düşeceğim, bazen vazgeçeceğim bazen de boşvereceğim…

İyi şeyler yapacağım, biliyorum kötü şeyler de yapacağım.

İyi veya kötü tüm zamanlarımda yanımda ol. Seni hissetmek bana güç verecek. Seni düşündüğüm de her şey o kadar da ciddi, acı ve öldürücü gelmeyecek.

Biraz da mizah yapacağım. Sonuçta hayatı yaşamak bir ironi değil mi? 🙂

Her zaman yanındayım.

Her zaman yanımda olduğun için teşekkür ederim.

Nasıl olsa öleceğiz. O halde … 😉