Uzun zaman sonra bugün gözyaşlarım kendim için aktı.

İhmal de bir istismar.

Kendimi bu denli ihmal ettiğim için kendimi affedemiyorum.

Bu yüzden hep kızgın ve öfkeliyim.

Ve sonunda bugün farkına vardım.

Kendimi ihmal ediyorum, erteliyor ve önemsemiyorum.

Kendim için yaptığımı sandığım hiçbir şeyi kendim için yapmıyorum.

Özür dilemek yetmiyor.

Kendimi nasıl affedeceğim?

Öz şefkat neydi?

Neden hâlâ aynı yerdeyim…

İnsan en çok kendine ağlar…