Uyumaya ihtiyacınız olmasaydı, size kalacak o kadar fazla zamanda neler yapardınız?

Uyumaya ihtiyacım olmasaydı suçlusu olmadığım şeyleri araştırırdım.

Yapılacak elbette çok şey var.

Ama uyuduğum için, yemek yediğim için, günlük ihtiyaçlarımı karşıladığım için suçlu hissetmek başka bir seviye.

Bugün gündemimde bu var ve bunu araştırırdım.

Nereye doğru gidiyoruz?

Neden her şeyin suçlusu ‘ben’ olmak zorunda?

Suçlu her zaman parmağıyla başkasını işaret eder. Neden herkes bu basit taktiğe kanıyor?

İnsan kandırıldığı için suçlu olabilir mi? O zaman dolandırıcılık suç olmaktan çıkardı.

İrade zayıflığı, güvensizlik, cesaretsizlik, çabasızlık, mücadele ruhundan yoksunluk…

Gerçekten suçlu ‘ben’ mi?