En sevdiğim ayakkabım kendi ellerimle aldığım siyah, oldukça klasik ve sıradan bir görünüme sahip olan ayakkabım. Sıradan görünümünün arkasında tarif edemediğim ama onu benim için özel yapan bir görünümü de var.

Onu her giydiğimde kendimi zinde ve güvende hissediyorum.

Bir ayakkabı insanın ruh halini nasıl bu denli değiştirebilir? Onu ne zaman giysem içimden farklı biri dışarı çıkıyor. Kendine güvenen, kendinden emin, vücuduna hakim biri. Kendine inanan, hem enerjik hem de sakin biri. Sanki olmak isteyip de olamadığım biri. İçimde çok uzaklarda, kuytu bir köşede, kendi halinde yaşayan biri.

Bazen kendimi kötü hissettiğimde bu ayakkabıyı giyip o ruh haline bürünüyorum. Böylelikle kendimi daha iyi hissediyorum.

O ayakkabı ile nerelere gittim, nereleri gezdim ve nerelere adım attım tek tek yazamam ama okuduğum şehrin sokaklarında gezmiş olmak, ayakkabıyı daha değerli kılıyor benim için.

O ayakkabı, buram buram anı kokuyor.

Tıpkı hafızam gibi.

İşte tam da bu yüzden, o ayakkabıyı her giydiğimde içimdeki gerçek ben ortaya çıkıyor.

İşte bu yüzden ‘ben’i çağırmak için o ayakkabıyı giyiyorum.

Ben sosyoşifacı.