En sevdiğiniz aile geleneklerinden birkaçını yazın.

Ülkemizdeki çoğu ailenin klasik bir geleneğidir akşam çayı.

Bizim evde de yemekten sonra mutlaka çay içilir.

Bu geleneğimizi çok seviyorum. Çay içiyor olayım ya da olmayayım bana gündeliği, sıradanlığı anımsatıyor.

Hani bazıları için sıcak bir çorba korunaklı, güvende ve evde hissettirir, insanın içini sıcacık yapar. İşte akşam çayları da benim için öyle.

Zor zamanlar geçirdiğimde, mutlu olduğumda… Sıkıntılı günlerde, sıradan günlerde, misafirli günlerde… O çayın her gün içilmesi beni rahatlatıyor.

Kendimi güvenli bir alanda, tehlikeden uzak hissettiriyor.

Yıllardır süren bu rutin, hayatın tüm değişkenlerine rağmen aynılığı bana hatırlatıyor.

Tüm belirsizliklere rağmen, belirli olan bir alanın (her gün çay içileceğini bilmek) hayatımda var olması benim açımdan hayatı daha yaşanılabilir kılıyor.

Aynı zamanda hayatta bazı şeyleri kontrol edebileceğimizi de hatırlatıp rahatlatıyor.

Zor zamanlar geçirdiğimde akşam çayının içildiğini bilmek içimi sıcacık yapıyor. Kendime sarılmak, teselli bulmak gibi geliyor.

Güzel günlerde ise güzelliğe bir eşlikçi gibi hayatımızda var oluyor.

Hayata bakarken, hayatı yaşarken; sıkıntılar, kaygılar, korkular her tarafımızı sararken bir bardak akşam çayı hayatın tüm absürt görüntüsüne rağmen ne kadar sıradan olduğunu hatırlatıyor bana.

Her şeyin geçici olduğunu, her akşam içilen o çayla birlikte nelerin geride bırakıldığını ve bırakılmaya devam edeceğini hatırlatıyor.

Sanki ailemle bir bardak çay içsem tüm dertlerim geride kalacakmış, tüm sorunlarım çözülecekmiş gibi geliyor. Hiçbiri olmasa bile bir gün bugünler geride kalacakmış hissi veriyor.

Ailemle bir bardak çay içsem içim şefkat ve sevgi dolacakmış gibi geliyor. Belki de aile sevgisini ve güvenini, her gün istisnasız demlenen o çayda arıyorum.

Ben sosyoşifacı.

Size bir bardak sıcak akşam çayı ikram ediyorum. Afiyet olsun.