Her şey yolunda.

Normal ve sıradan bir gün.

Sıradan bir kahvaltı, sıradan ufak işler.

Her şey olması gerektiği gibi ilerliyor.

Sonunda gece oluyor.

Herkes uykuya çekilirken o bilgisayar başında.

Normalden farklı bir şey yapmıyor.

Fakat birden telefonu çalıyor.

Arayan bir süredir konuşmadığı bir yakını.

Araması için bir sebep yok bu yüzden endişeyle bakıyor telefonuna.

Açıyor ve titrek bir sesle ‘alo’ diyor.

Gelen haber bir ayrılık haberi.

Yaklaşık bir yıldır yakını olan bu çiftin ayrılma ve barışma haberlerini alıyor.

Yinede hala alışamamış.

Bir an ne yapacağını şaşırıyor.

Kalbi sanki tüm vücudunda atıyor, nefesi ise akciğerlerine yetmiyor.

Nefes aldıkça ciğerleri acıyor.

Yine her şey altüst olmuş gibi hissediyor.

Diğer çiftler gibi bir yolunu bulamadıkları için kızıyor.

Psikolojik ve fizyolojik sağlıkları için endişeleniyor.

Gelecek için kaygılanıyor.

Bu olduğu için ve tekrar tekrar olduğu için üzülüyor.

Onu sarsan şey ayrılık haberi değil.

Ayrılabilirler veya barışabilirler.

Onu sarsan şey bu döngünün tekrarlaması, aynı süreçleri yaşamanın yorgunlu ve bitkinliği, onda yarattığı olumsuz duygular.

Travma olmuş bu durumu nasıl aşacağını düşünüyor.

Aklına gelen ise tek bir şey var, akışına bırakmak…

Aldığı haber iki kişiyi ilgilendiriyor bu yüzden diğerinin iyi olup olmadığından endişeleniyor ama aramalarına cevap yok.

Kendi kendine konuşmayı deniyor rahatlamak için.

Bir süre geçtikten sonra yaşadığı olayın ilk olmadığını tekrar hatırlıyor.

Tekrar tekrar yaşanmış olması üzücü olmasına rağmen onu rahatlatıyor.

Endişelerini biraz azaltarak sabahın olmasını beklemek için yatağına giriyor.

Gözlerini kapatıyor.

Ertesi gün bir mucize ile her şeyin normale dönmesini dileyerek yorganına sarılıyor.

Ve rüyalar alemine dalıyor.