Hani keşfedilip başarılı olan insanlar var ya gerçekten var mı? Hayallerin mümkün olması için ne olması gerekiyor? Çaba? Mücadele? Umut? Sabır? İrade? Keşfedilmeyi beklemek? Peki ya kader? Hayat karşımıza neler çıkarıyor? Hayatın karşımıza çıkardıklarını görebiliyor muyuz? Sadece bekliyor mu yoksa fırsatlar yaratıyor muyuz? Fırsatları kaçırmaya iznimiz var mı? En önemlisi de tüm bunların bir deneyim […]
Ölüm Yok Korku Yok adlı kitapta Thich Nhat Hanh belirli koşullar dahilinde tezahür ettiğimizi söyler. Bu koşullar gerçekleştikten sonra aslında ben dediğimiz şey var olur. Fakat beni oluşturan şey sadece genetik mirasımız değildir.
Genç bir tüccar evine geldiğinde evinin soyulmuş ve yakılmış olduğunu görür. Geriye kalan tek şey evin önündeki küçük, yanmış bir bedendir. Bu bedenin oğluna ait olduğunu düşünerek ağlamaya başlar, göğsünü yumruklar, saçlarını yolar. Oğlunu çok seven tüccar oğlunun küllerini her an yanında taşır. Bir kesenin içine külleri koyar ve çalışırken bile külleri yanından ayırmaz.
Heraklitos bir nehre iki kez girilemeyeceğini söyler. Ne demek bu iki kez girilemez?
Benliksizlik, Buda’nın Üç Dharma Mührü öğretisinin ikincisidir.
Birkaç gün önce Sapien’de yayımlanan bir serinin son bölümünü izledim. Serinin adı; ‘Hayatın Anlamı Ölüm Müdür?’. Bu bölümde Sinan Canan öteki dünya kavramının nereden başladığına dair bir anekdot anlattı: İlk insanlar ölen yakınlarını rüyalarında gördüklerinde bunun bir rüya olduğunu henüz bilmiyorlardı.
Merhabalar. Bugün sizlere okuduğum bir kitapta ölüm ve yaşam üzerine neler söylediğinden bahsedeceğim.
Kitab,ı yazarın merak ettiğim bir kitabını okumak isterken kütüphanede başka bir kitabına rastlamam ile keşfettim.
Yazarı Thich Nhat Hanh olan Ölüm Yok Korku Yok adlı kitabın ilk bölümünde Buda’nın bir öğretisi var.
Adem ile Havva hikayesinde sizi rahatsız eden bir şeyler var mı?
Bu yaratılış hikayesi uzun yıllar boyunca nesilden nesile aktarıldı. Sanıyorum ki Dünya’da bu hikayeyi bilmeyen yoktur. İslam kültürünün geniş yer kapladığı topraklarımızda çocukluğumuzda bizde bu hikayeyi büyüklerimizden dinlemiştik.
Siz hikayeyi dinledikten sonra ne yaptınız bilmiyorum ama ben sorgulamadım. Çocukken sorularımı büyüklere sormamam gerektiğini öğrenmiştim.
İnsan birini sevdiğini nasıl anlar? Belki de insan birini sevdiğini anlayabilir mi diye sormalıyım. Sevecek çok şey varken ve sevginin farklı boyutları varken nasıl olabiliyor da bir erkeğe veya kadına duyduğumuz sevgi kolay anlaşılabilir oluyor? Diyelim ki biriyle göz göze geldiğiniz önce neden size baktığını düşünürsünüz değil mi? Belki kendinize çeki düzen verme gereği hissedersiniz belki yüzünüze yemek bulaşmıştır onu silersiniz belki de hiçbir şey yoktur ve bir anlam veremezsiniz.
Siz, siz olduğunuz için müsamaha göstermek zorunda kaldınız mı? Belli şeyleri anladığınız ve bildiğiniz için bazı insanları görmezden gelmeniz gerekti mi? Ya da büyük olduğunuz, tecrübeli olduğunuz, yetkili olduğunuz gibi sebeplerle müsamaha göstermeye zorlandığınız oldu mu?Çocukken genellikle büyük olan çocuğun küçüğüne hoşgörü göstermesi istenir. Büyük olmanın getirdiği bazı sorumluluklar vardır: küçük kardeşine bakmak, ona yol göstermek, bir şeyler öğretmen ve müsamaha göstermek gibi.Peki ya büyüyünce göstermemiz gereken müsamahalar?Birilerine müsamaha göstermek aslında bir nezaket göstergesidir. Kibar bir insan olduğumuzu, ufak şeyleri dert etmediğimizi, büyütmediğimizi karşı tarafa göstermenin bir yoludur. Garson çayınızı geç getirdiğinde olabilir dersiniz.Birilerine müsamaha göstermek aslında bir nezaket göstergesidir. Kibar bir insan olduğumuzu, ufak şeyleri dert etmediğimizi, büyütmediğimizi karşı tarafa göstermenin bir yoludur. Garson çayınızı geç getirdiğinde olabilir dersiniz.
Sıradan bir günümde sıradan şeyleri yaptıktan sonra yatağıma girdim. Biraz sosyal medyada takılmak üzere telefonumu elime aldım. Önüme bir post düştü.Postta beni etkileyen sadece iki kelime vardı; KENDİNİ HATIRLA.Fark ettim ki kendimi uzun zamandır unutmuşum. Nelerden hoşlandığımı, geçmişte neler yaptığımı, nasıl bir insan olduğumu, nelerde iyi nelerde kötü olduğumu, nelerin hayallerini kurduğumu unutmuşum.
sosyoşifacı 