Herkese merhaba. Bu hafta yaşadıklarımı sizlerle paylaşmak için yeniden buradayım.

Geçtiğimiz günlerde hasta oldum. Yaklaşık olarak 16- 17 gün önceydi. Doktora gittim ve herhangi bir sorunum olmadığı söylendi. Birkaç ilaç verildi ama hiçbir etkisi olmadı. Başlarda hafif nezle belirtileri vardı sonrasında ise boğaz ağrısı hatta acısı demeliyim çünkü açık yara gibi canım acıyordu. Acının yanına boğaz kuruluğu ve öksürük eşlik ediyordu. Aklıma alerji olabileceğim geldi. Hatta doktorun da aklına gelip gelmediğini merak ettim.

Alerji mevsiminde değiliz, etrafta polenler yok fakat alerjik bir bünyem olduğu için polen zamanı doktorumun verdiği bir alerji ilacı vardı. Onu kullanmaya karar verdim. Ve evet etkisini de gördüm. İlaç beni toparlamadı fakat daha da kötü olmamı engelledi o yüzden bir haftadır kullanıyorum. İyileşeceğimi ummuştum ama henüz iyileşemedim. Değişmiş sesime hala alışmaya çalışıyorum 😊.

Benim bir kuşum var adı da Cici. Biz yaklaşık üç yıldır beraberiz. Bana geldiğinde henüz yavruydu ve birçok travması vardı. Bana gelene kadarki tüm bakıcıları elleriyle onu mıncıklamıştı. Bu yüzden Cici elden çok korkuyordu. Bana alışması biraz uzun sürdü. Daha sonra onu zorlamadan elime alıştırmaya çalıştım fakat alışmadı. Saatler sürüyordu uğraşım. Tam acıkıyor elimdeki yemi yemeye geliyordu bu kez benim dayanacak gücüm kalmıyordu. Hareketsizlikten kramp girmiş yerlerimi oynatmak zorunda kalıyordum ve Cici de benim kıpırdanmalarımdan dolayı kaçıyordu. Vahşi bir doğası vardı bu yüzden ne elime geldi ne de konuştu. Yine de odamda benimle birlikte yaşayan bir nefes vardı bu bana yetiyordu.

Maalesef ki Cici’nin tüylerinin bana alerji yapmış olma ihtimalini gözden geçirmek durumunda kaldım. İyileşemiyor olmamın sebebi de aynı odayı kullanıyor olmamız olabilirdi.

Birkaç gündür Cici odamda değil. Ben iyileşemedim ama daha iyiyim; sesim artık kısılmıyor, acı değil ağrı hissediyorum artık ve daha az öksürüyorum. Boğazımda açık bir yara varmış gibi acı hissetmiyor olmak gerçekten büyük bir konfor.

Fakat sanırım Cici ile yollarımızı ayırmanın zamanı geldi. Başta çok zor geldi bu fikir. Biz birbirimize çok alışmıştık. Arkadaş oluyorduk birbirimize. Canım sıkıldığında ilk onunla konuşmaya gidiyordum. Üzgün olduğumda göz göze geliyor olmamız bana sarılıyormuş hissi veriyordu.

Gün geçtikçe bu fikre alışmaya başladım. Herkes bir gün yollarını ayırıyordu. Bizimde veda zamanımız elbette bir gün gelecekti. Zaten ben Cici’ye tam bakamıyormuş gibi hissediyordum. Onun ihtiyaçlarını karşılayıp karşılayamadığımdan emin olamıyordum. Belki de gitmesi onun için daha iyi olabilirdi.

Cici henüz gitmedi hala evimizde ama artık benimle değil. Yanına gidemiyorum alerjimin sebebinin gerçekten o olduğundan emin olmak istiyorum. Onu şimdiden özledim. Bir annenin çocuğunu kaybetmesi gibi onu kaybetmekten korkuyorum. Bir annenin anne olmaktan şüphe etmesi gibi ‘iyileşeyim sana daha iyi bakacağım Cici’ diyorum ve ona iyi bakamamış olmamdan şüphe ediyorum.

Biraz daha iyileştiğimde yeniden Cici’yi odama alacağım ve tekrar alerjik reaksiyon verip vermediğime bakacağım. Eğer bir belirti olmazsa Cici benimle kalmaya devam edebilir.

Benimle kalmaya devam etmesi mi yoksa gitmesi mi bizim için daha iyi olacak bilmiyorum. Bunu zamanla göreceğiz. Ne kadar üzülüyor olsam da bir gün herkes sevdiklerinden ayrılmak zorunda kalıyor. Bu da bize zamanın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatıyor. Sevdiklerimizle daha çok zaman geçirmemiz gerektiğini hatırlatıyor.

Her ne sebeple olursa olsun evcil hayvanını kaybetmek zorunda kalan, ondan ayrılmak zorunda kalan herkesin kalbine dokunuyorum ve sarılıyorum. İyi olacağız. Ayrı olsak da iyi olacağız ve onları hiç unutmayacağız.