Bir kar küresinin içindeyim
Evimin balkonunda
Kar hiç olmadığı kadar güzel görünüyor

Bir kar küresinin içindeyim
Düşen her bir kar tanesi
Bana seni hatırlatıyor
Kendi fanusumun içinde
Seni bekliyorum

Bahçemde açmış
Kırmızı ve beyaz güller var
Karın altında kaldılar
Kırmızı olan sen
Beyaz olan ben
Beyaz karın altında bile 
Varlığın inkar edilemez
Her zaman olduğun gibi 
Yine çok güzel görünüyorsun

Ben düşüncelere dalmışken
Kar taneleri giderek azalıyor
İncelip yağmura dönüşüyor
Ardında 
İzlemeyi kaçırmış olduğumun 
Hüznüyle birlikte
Seninle yapamadıklarımı
Kaçırmış olmanın pişmanlığıyla
Sessizce kayboluyor
Benim umudum ise bir sonraki
Kışa kalıyor

Balkonumdaki demirlikte
Damlacıklar kalmış
Senin ardından kalan kalbim gibi
Damlacıklarda yansımamı görüyorum
Biz hangisi olacağız?
Birleşen damlacıklar mı,
Aşağıya düşen damlacıklar mı?
Yoksa biz çoktan düştük mü?