İnsan olaylar karşısında ne diyebilir ? Sözlerinin anlamı var mıdır?

Hayat inanılmaz. İnsanların davranışları karşısında nutkum tutuluyor bazen. Kimi zaman bazı olaylar yaşanıyor. Yaşanan bu olanların benimle hiçbir ilgisi olmamasına rağmen beni ve günlük yaşamımı etkilerken diğer insanların umursamaz olmalarına hayret ediyorum. Tüm hayretime ve şaşkınlığıma rağmen onları anlayabiliyorum. Neden öyle davrandıklarını sonrasında yaşanan şeyleri hem anlayabiliyorum hem anlayamıyorum.

Tartışmalar, kavgalar beni hayatım boyunca etkiledi. Her zaman birileriyle tartışmaktan korktum ve kaçtım. En sonunda ise dönüp baktığımda etrafımda sürekli birilerinin tartışmalarına şahit olduğumu gördüm. Belki de bu yüzden hep korktum. Belki de korktuğum için sürekli maruz kaldım. Şimdi ise büyük tartışmaların kavgaların yaşandığı uzun bir dönem geçiriyorum. Bu tartışmalara bazen şahit oluyorum bazen ise tartışmalara giren kişi oluyorum. Her iki durumda aynı benim için. Aynı derecede üzücü, kırıcı, yıpratıcı, endişe verici ve korkutucu.

Şimdi ne olacak demekten kendimi alamıyorum. Olanlar sonucunda şimdi ne olacak? Ben büyük değişimler beklerken bir bakıyorum insanlar hiçbir şey yaşanmamış gibi devam ediyorlar hayatlarına. Böyle anlarda anlıyorum ki gerçekten farklıyız. Ben farklıyım, o farklı, öteki faklı. Herkes bir şekilde hayata tutunmaya çalışıyor ve hepimiz bu hayata farklı şekillerde tutunuyoruz.

Yine de beni düşündüren şeyler olmaya devam ediyor. Nasıl oluyor da kavga eden başkalarıyken üzülen ve acı çeken ben oluyorum? Onlar sanki enerjilerini atmışlar gibi devam ederken endişelenen kişi neden ben oluyorum? Bu durum aslında bir yönden iyi. Bu sayede hem çok fazla şey öğreniyorum hem de öngörülebilir durumlar için zihinsel hazırlık yapabiliyorum. Yine de bu yorucu ve üzücü oluyor. Endişelenmek kimin hoşuna gider ki?

Yine bir kavga yaşandı. Kapılar çarpıldı. Sesler yükseldi. Ben kalplerinde bir şeyler büyük bir kırılma yaşadı diye düşündüm (her seferinde böyle düşünürüm). Bu kırılma yüzünden bir şeyler değişmek zorunda kalır diye düşündüm. Ama olanların üstünden bir saat geçmeden normale döndüler. Ben daha yaşanan olayı sindirme aşamasındayken onlar nasıl çoktan sindirmiş ve arkaya atmış olabilirler? ( Böyle zamanlarda kendimden şüphe ettiğim bile oluyor. Ben mi büyütüyorum, yaşanan olay o kadar da önemli değil miydi, sözleri sandığımdan daha mı az kırıcıydı, madem bu kadar normal bir şey gibi görünüyor o zaman ben neden bu kadar etkilendim diye kendimi sorguluyorum.) Bu hız gerçekten şaşırtıcı değil mi? Ve muhtemelen araları da normale dönecek üstelik ben bir şeylerin değişeceğini düşünürken hiçbir şey değişmemiş bir şekilde. Normalde bu sevindirici değil mi? Tartıştılar, kavga ettiler, birbirlerini büyük ölçüde kırdılar ama eski hallerine dönebildiler. Bu etkileyici ve iyi olarak görünüyor. Ama uzun vadede baktığımda döngünün içinde olduklarını görüyorum. Belki bir şeyler değişse tekrarlanmayacak olan döngüler… Bir şeyler değişmediği için her seferinde daha da kırıcı olan ve daha da büyüyen kavgalar…

‘Sanırım bu da onların iletişim şekli’ demeden kendimi alamıyorum. Bunu normalleştirmeden devam edemiyorum. Hatta normalleştirsem bile hala içimde bir yerlerde beni rahatsız ettiğini bilerek yaşamaya devam ediyorum. Kavgalar ve tartışmalar hala gözüme korkutucu geliyor yinede varlıklarını kabul etmişim gibi görünüyor. Bu normal mi? Yoksa zihinsel sağlığımı koruyabilmek için mi normal kabul etmeye çalışıyorum. Cevabı bilmiyorum ama bende herkes gibi hayata tutunmaya çalışıyorum.